Dan is er het verlossende bericht van de orthopeed: de operatie kan plaats vinden. Niet op de wachtlijst, nee, al zo snel er een gaatje is en dat is in mijn geval over twee weken.
Gisteren na het bezoek aan de orthopeed naar de planning. Op 3 maart kan ik geholpen worden en dan moet er ook direct gehandeld worden voor alle zaken die voorafgaan aan de operatie.
Eerst naar het lab voor bloedprikken. 5 buisjes vol om allerlei factoren te onderzoeken. Vervolgens naar de röntgen voor een foto van beide knieën. Wachten, want er zijn veel mensen die hun ledematen willen laten vastleggen op de gevoelige plaat. Dan het moment dat ik naar binnen mag. In een vervelende houding moet ik op een verhoging plaatsnemen. Wat duw en trekwerk (au, dat deed echt pijn!) staan de benen in de juiste stand (ja, voor de foto, maar niet voor mij) en zo worden er diverse plaatjes geschoten. De stagiaire die aan de konoppen zit, denkt dat het mislukt is, want de stand van de knie is wel heel vreemd in haar ogen. Nee, dat is juist waarom ik een nieuwe knie moet krijgen!
Dan volgt de gang naar de pre-operatieve poli. Eerst daar een intake, bloeddruk opnemen (die is prima), formuilier invullen en mijn hele leven komt weer voorbij. Alle ziekenhuisopnames, het zijn er heel veel, gezondheidsproblemen (alleen astma) en medicatiegebruik (tja, dat is ook heel wat, allemaal door die longproblemen). Voldoende reden om de apothekersassistente erbij te laten komen. Die komt een paar minuten later en weer lopen we de hele lijst door.
Dan komt er een heel aardige anesthesist (in opleiding), de groene pijnbestrijder, binnen.
Weer de hele waslijst doornemen. De longen, ja daar staat hij natuurlijk lang bij stil. Hoe voel ik me, wanneer heb ik de laatste grote astma-aanval gehad, luisteren naar mijn longen. Gelukkig voelde ik me op mijn gemak en mijn longen en hart deden het prima. Medicatie, laatste predisonkuur, anti-biotica..
Ook de allergieën kwamen ter sprake. Ja, en dat zijn er ook wel aardig wat.
Wat gebeurt er als ik ..... Jeuk, het gevoel van te stikken , te veel slijmvorming.
Hoewel ik aangaf dat er bij vorige gelegenheden geen problemen waren met de algehele narcose, wil hij er toch niet aan. Ik krijg een ruggenprik. Ik stribbelde tegen. "Én als ik in de stress schiet en dan toch een astma-aanval krijg..."Het was voor hem heel simpel. "Dan krijgt u een roesje en mag u gaan slapen". Het probleem zit hem in de tijd die de operatie in beslag zal gaan nemen en al die tijd krijg ik bij algehele narcose een tube in mijn luchtpijp. Dat kan weer schade opleveren aan de bovenste luchtwegen, enz. Dus toch maar een ruggenprik. Volgens hem was de pijnbestrijding na de operatie ook beter met de ruggenprik. Afijn, hij is de deskundige en doe maar wat het beste lijkt.
Nu op zoek naar een mp3 (of4) speler en daar muziekjes op gaan zetten.
Mijn laptop zal ik wel niet mee mogen nemen naar de OK en dat is jammer, want via hyves had ik toch heel wat vrienden uitgenodigd om me tijdens de operatie te steunen.
Al met al waren we na 3,5 uur klaar en we waren helemaal uitgeteld, Wieger was natuurlijk helemaal zat van al dat wachten.
Morgen gaan we verder, dan komt de wijkzuster de intake doen. Vroeger gebeurde dat in het ziekenhuis, nu dus thuis, in je eigen omgeving. Het zorgdossier wordt aangelegd en dat gaat 3 maart mee naar het WFG.
en na de opname zo snel mogelijk weer naar huis, want daar knap je het snelste op (mits er geen complicaties zijn)
Een bezoekje aan het ziekehuis wordt me bespaard. Er is geen tijd meer om naar de voorlichting te gaan. Maar de beste voorlichting had ik toch al gehad: Wieger met zijn nieuwe knie. Dichterbij kan je het niet meemaken en toen hebben we wel het hele traject samen doorlopen